ბილა სვარგა ლოკა [დემონთა სამეფო]

Patala - პატალა-ლოკა (sanskr. Pātāla IAST) - ინდუიზმის კოსმოლოგიაში, ერთ-ერთი ქვედა სამყაროს "მიწისქვეშა ცის" (ბილა-სვარგას) შვიდი პლანეტიდან, რომელიც დასახლებული არის ნაგებით, დაიტიებით, დანავებით, იაკშასებით და სხვა ღვთაებებით, რომლებიც დაპირისპირებული არიან ღმერთებთან, რომლებიც ცხოვრობენ ზეცაში; ზოგჯერ გამოიყენება, როგორც საერთო სახელი ყველა შვიდი ქვედა სამყაროსთვის. პატალა ინდუისტურ კოსმოლოგიაში ინდუისტურ კოსმოლოგიაში, მათ შორის პატალას შესახებ, ინფორმაციის წყაროა, ისეთი ტექსტები, როგორებიცაა პურანები და მაჰაბჰარატა, რომელიც ინდუიზმში მეხუთე ვედას სტატუსს ატარებს. ინფორმაცია პატალას და მისი მოსახლეობის შესახებ, არის ამ ტექსტებში და ეს მრავალი მეცნიერის ყურადღებას იქცევს დღემდე. ბჰაგავატა-პურანაში შუკადევა ამ სამყაროთა შესახებ თხრობას იწყებს ასე: "ო მეფეო, დედამიწის ქვეშ არსებობს კიდევ შვიდი პლანეტარული სისტემა: ატალა, ვიტალა, სუტალა, ტალატალა, მაჰატალა, რასატალა და პატალა. მე უკვე საშუალო პლანეტური სისტემების მდებარეობის და ზომების შესახებ, ხოლო შვიდი ქვედა პლანეტა იგივე ზომისაა, რა ზომისაცაა დედამიწა. ამ შვიდ პლანეტარულ სისტემას უწოდებენ „ბილა-სვარგას“ ანუ „მიწისქვეშა ზეციურ სამეფოს“. შივა-პურანას მიხედვით ბილა-სვარგა შედგება შემდეგი პლანეტებისგან: პატალა, ტალა, ატალა, ვიტალა, ტალა, ვიდჰი-პატალა, შაკრა-ბჰუმი და ვიჯაია. "ვიშნუ-პურანაში" ამ შვიდ პლანეტას აქვთ შემდეგი სახელები: ატალა, ვიტალა, ნიტალა, გაბჰასტიმატ, მაჰატალა, სუტალა და პატალა. "პადმა-პურანა" ამ პლანეტებს აძლევს იგივე სახელებს, რასაც ბჰაგავატა-პურანა, პლიუს ასახელებს მათ მმართველებს: ატალა - მართავს ასურა ბალა (სხვა ვერსიით ასურა მაჰამაია). ვიტალა - მართავს ხატაკეშვარა, უფალი შივას ერთ-ერთი ფორმა. სუტალა - მართავს ასურა ბალი. ტალატალა - მართავს ასურა მაია. მაჰატალა - მართავენ ნაგები. რასატალა - მართავენ დაიტიები და დანავები. პატალა ანუ ნაგა-ლოკა ამ შვიდ პლანეტაზე სხვადასხვაა ნიადაგის ფერიც (თეთრი, წითელი, ყვითელი და ა.შ.). პატალას ადგილმდებარეობა და მისი მოკლე აღწერა: პადმა-პურანას და ბჰაგავატა-პურანას თქმით, პატალა არის ერთი იმ შვიდი მსოფლიოდან, რომლებიც მდებარეობენ სამყაროს უმდაბლეს დონეზე და მას ასევე ეწოდება ბილა-სვარგა (sanskr. "მიწისქვეშა ცა") - მიწისქვეშა სამყარო. ბჰაგავატა-პურანა ფლობს ვრცელ კოსმოლოგიურ ცოდნას და აღწერს ამ უმდაბლეს პლანეტურ სისტემებს და მათ ადგილმდებრეობას. ეს დემონური სისტემა მდებარეობს დედამიწის ქვემოთ 70,000 იოჯანის (910 000 კმ.) მანძილზე. ისინი განლაგებულნი არიან ერთი-მეორის ქვემოთ, შემდეგი თანმიმდევრობით: Atala, Vitala, Sutala, talātala, Mahātala, rasātala და Pātāla (Nagaloka). შუალედი ამ პლანეტათა შორის არის 10,000 იოჯანი (130,000 კმ). ატალა არის პირველი ქვედა პლანეტებიდან. მას მართავს დემონი ბალა, დანავა მაიას ძე, რომელმაც შექმნა ექვსი სახის მისტიკური ძალა. სურვილის ძალით შექმნა სამი ტიპის ქალები: სვაირინი (დამოუკიდებელი), კამინი (ვნებიანი) და პუმშჩალი (ის ვისი მოხიბლვაც ადვილად შეიძლება). როდესაც ადამიანური მამაკაცი ხვდება ატალაში, ეს ქალები მათრობელა სასმელს ასმევენ მას და მასთან კავდებიან სექსით, ამის შემდეგ გათამამებული ადამიანი ფიქრობს რომ არის უაღრესად მომხიბლავი და ღმერთი. სვაირინი ასევე განიმარტება როგორც - ლესბოსელი, კამინი როგორც - ბისექსუალი, ხოლო პუმშჩალი როგორც - სვინგერი. პუმშჩალი მუდმივად იცვლიან პარტნიორებს, კამინი კავდებიან სექსით ნებისმიერი კლანის კაცებთან, ხოლო სვაირინი, ზოგიერთი ცნობით თხოვდებიან მხოლოდ საკუთარი კლანის წევრებზე. 10 000 იოჯანის ქვემოთ მდებარეობს ვიტალა - სადაც ცხოვრობს დიდი და ძლიერი მაჰადევა შივა - Mahadeva Shiva. შივა-ხატაკეშვარა არის დიდი ოსტატი. ის ცხოვრობს ვიტალაში თავის ცოლთან ბჰავანისთან ერთად. მათ სექსის დროს ჩნდება ჯადოსნური ოქროს მდინარე „ხატაკა“. ვიტალას ქვეშ მდებარეობს - სუტალა. აქ მმართველია, მაჰარაჯა ბალი, ცნობილი როგორც არაჩვეულებრივად ერთგული და ყველაზე ბედნიერი მეფე. პურანები მოგვითხრობენ, რომ ბალის ბაბუა - პრახლადა, იყო უფალი ვიშნუს ერთგული, ისევე როგორც მისი შვილი ვიროჩანა და მისი შვილი ბალი, მაგრამ ერთხელაც გაბრაზებულმა ინდრამ მოკლა ვიროჩანა. ბალიმ შური იძია და დაიპყრო სამი სამყარო; ქვე-სკნელი, დედამიწა და ზეცა. ვიშნუმ მიიღო ჯუჯას ფორმა და მოატყუა ბალი, დევებს უკან დაუბრუნა ზეცა, ხოლო ბალი დაბრუნდა სუტალაში და მართავდა მას როგორც კეთილი მეფე და ეყოლა მას 100 შვილი. სუტალას ქვეშ 10,000 იოჯანას მანძილზე მდებარეობს - ტალატალა, რომელსაც მართავს მეფე ასურა მაია. ის ასევე ცნობილია, როგორც მასწავლებელი ყველა ჯადოქრისა და ნიჭიერი არქიტექტორი, რომელმაც შექმნა ბევრი ლამაზი ქალაქი და შენობები ბილა-სვარგაში. ტალატალას ქვემოთ არის - Mahatala (მაჰატალა), დასახლებული უზარმაზარი მრავალთავა გველებით და დრაკონებით - ნაგებით, ისინი მუდმივად ერთობიან და ტკბებიან სექსით, მაგრამ ისინი ასევე ცხოვრობენ მუდმივ შიშში, რადგანაც გარუდა, ვიშნუს ერთგული, დროდადრო ჩამოდის მაჰატალში და ანადგურებს მათ. მაჰატალას ქვემოთ ძევს - რასატალა, რომელიც დასახლებულია დემონებით, დიტის და დანუს შთამომავლებით. ესაა ტენიანი ქვესკნელი, აქაური დაიტიები და დანავები იყოფიან 4 ტიპად: 1. პანი 2. ნივატა-კავაჩი 3. კალეია და 4. ჰირანია პურავასი. დროდადრო აქ ჩამოიფრენს უფალი ვიშნუს სუდარშანა-ჩაკრა და სპობს აგრესიულ და ამპარტავან დემონებს. რასატალას ქვეშ არის კიდევ ერთი მსოფლიო — Pātāla (პატალა-ლოკა) იგივე Nagaloka (ნაგა-ლოკა). პატალა ესაა ბილა-სვარგას პლანეტებიდან ყველაზე უმდაბლესი. პატალას ბინადარი დემონი გველები არიან საშინლად ბრაზიანები და მატერიალისტები. ყველაზე ძლიერი გველებია: ვასუკი, შანკჰა, კულიკა, შვეტა, კალბალა, აშტვატარა, ნარმადა, დევატატტა და სხვები. პატალაში არის საოცრად მშვენიერი ბაღები, ხეივნები და ბუჩქები. დედაქალაქი ბჰოგავატი მორთულია სუფთა ოქროთი. ცენტრში აშენებულია ძვირფასი ქვებით მორთული სამეფო სასახლე, რომელიც ეკუთვნის - ნაგა ვასუკის. ვასუკი ესაა ნაგების ერთ-ერთი ლორდი. მაგრამ ერთ დღეს დემონმა ხირანიაკაშიპუმ მოიპარა მათი სამკაულები და მოიტაცა მათი ლამაზი ცოლები. ნაგებს დაუდგათ მწუხარების და გოდების ჟამი. მას მერე რაც ვიშნუს ავატარა - ნარასიმჰამ მოკლა ხირანიაკაშიპუ, ნაგებმა უკან დაიბრუნეს სამკაულებიც და ცოლებიც. და მათ მადლობა უთხრეს ნარასიმჰას. რიში ნარადას სიტყვებით, რომელმაც მოინახულა ბილა-სვარგა, პატალა მშვენიერებით აღემატება ინდრას ზეცას. პატალას ბინადრები: პურანების მიხედვით ბილა-სვარგას პლანეტებს აქვთ იგივე ზომა, რაც დედამიწას. მათი ბინადრები არიან დაიტიები, დანავები და ნაგები, ასევე რაკშასები. ეს ხელოვნური სამოთხე აღემატება ინდრას სამოთხეს. დემონებს ჰყავთ შვილები და ტკბებიან სექსუალური სიამოვნებებით ყოველგვარი შეზღუდვების გარეშე. პატალას ბუნება და არქიტექტურა: ამ პლანეტას მართავს ნიჭიერი არქიტექტორი და მხატვარი მაიასურა, რომელიც ტრაბახობს, რომ შეუძლია შესანიშნავი ქალაქების და ხომალდების აშენება. მაია ადრე ცხოვრობდა კჰანდავას ტყეში, როცა კრიშნამ და არჯუნამ დაიწყეს ტყეში მცხოვრები დემონების ხოცვა, მაიამ არჯუნას თხოვა დაცვა და მუხლი მოიდრიკა მის წინაშე. ეს გაიგო კრიშნამ და მაიას საქციელით მოხიბლულმა ის შეიწყალა. მაიამ კრიშნას და არჯუნას აუშენა შესანიშნავი სასახლე. მან პატივი მიაგო მეფე იუდჰიშტჰირას. დანავა მაია ქმნის საოცარ არქიტექტურულ შედევრებს და ფლობს დიდ ძალას. ბილა-სვარგას ამ სამეფოში არის უამრავი შესანიშნავი შენობა და სასახლე. ამ სამყაროს მმართველთა სასახლეები მორთულია ძვირფასი ქვებით. იქ არის მრავალი მშვენიერი ფრინველი. ესაა ძალიან ელეგანტური სამეფო. მაია არის შივას ერთგული და ამიტომაც თავი ჰგონია ხელშეუხებელი. აქ არის უჩვეულოდ ლამაზი ყვავილები, ტბები და ხეები. წყალში დაცურავენ ულამაზესი თევზები და ლოტოსის ყვავილები. პატალას დედაქალაქი არის Bhogavati (ბჰოგავატი). პატალას ბინადართა ცხოვრება: ბილა-სვარგაში მზის შუქი არ აღწევს, ამიტომაც იქ არაა დღე-ღამის მონაცვლეობა. ამ პლანეტებზე მცხოვრებმა დემონებმა არ იციან დროის და სიბერის შიში. თუმცა ამ ხელოვნურ სამოთხეში ცა არასოდეს არაა ბნელი, მას ანათებენ ნაგების კაპიშონებში ჩამონტაჟებული მბრწყინვალე და მბზინავი ძვირფასი ქვები. ასურების სამყაროს აქვს სამი მინუსი: #1 ზღვარგადასული უზომო ჰედონიზმი და დჰარმის არქონა. #2 მუდმივი ომები, ასურების აგრესიული ბუნების გამო. #3 ვიშნუ დევას სუდარშანა-ჩაკრა რომელიც პერიოდულად სპობს ქვესკნელის ბინადრებს. ასურები მუდმივად რაჯასის გავლენის ქვეშ არიან, მაგრამ ხანდახან ეგოისტური მიზნის მისაღწევად ასკეტიზმითაც კავდებიან და ასეთ დროს იწყებენ სხეულის საშინელ გვემას, ვარდებიან ტამასში, იქამდე სანამ მაგიურ ძალაუფლებას არ მოიპოვებენ ცრუ-ასკეზით, მანამდე არ გაჩერდებიან. მათ აქვთ ორი უკიდურესობა: #1 რადიკალური ტკბობა ან #2 რადიკალური სხეულის გვემა (ცრუ-ასკეზა). სწორედ ასე იქცეოდნენ ხირანიაკაშიპუ, ხირანიაკშა და სხვები. ასურებს სძულთ ვედები და ტანტრები და მუდმივად მათ განადგურებას ცდილობენ. არიან საშინელი ეგოისტები და არ აქვთ სულიერის შეცნობის უნარი. ბილა-სვარგას პლანეტების ქვემოთ მდებარეობს - ნარაკა-ლოკა (ჯოჯოხეთის 28 პლანეტა). ასურები ფლობენ ნეგატიურ, ტამასიკურ და რაჯასიკურ თვისებებს და ამ დემონურ თვისებებს გენეტიკურად გადასცემენ თავიანთ შთამომავლებს. საბოლოო ჯამში ისინი იღებენ უსაზიზღრეს ფორმებს და ვარდებიან ნარაკა-ლოკაში (ჯოჯოხეთის პლანეტურ სისტემებში). ნარაკას სისტემა მდებარეობს ბილა-სვარგასა და გარბჰოდაკას ოკეანეს შორის. ნარაკას ქვემოთ უკვე იწყება გარბჰოდაკას ოკეანე, სადაც სუფევს გარბჰოდაკაშაი ვიშნუ, უზენაესი უფლის მეორე ექსპანსია და პურუშა-ავატარა. ბილა-სვარგასა და ნარაკას შორის მანძილი უდრის - 30 000 იოჯანს (390 000 კილომეტრი). არსებობს მრავალი მეტაგალაქტიკა. მეტაგალაქტიკები ლივლივებენ ეკარნავას ერთიან კოსმიურ ოკეანეში, სადაც სუფევს კარანოდაკაშაი ვიშნუ, უზენაესი უფლის პირველი პურუშა-ავატარა, რომელიც ქმნის სამყაროებს (მეტაგალაქტიკებს).

ვარნა აშრამა დჰარმა

ინდუიზმი იგივე ვარნა-აშრამა-დჰარმა (სანსკრ. सनातन, वैदिक, वर्णाश्रम धर्म sanātana, vaidika, varṇāśrama dharma ”მარადიული, ვედური, ვარნების და აშრამების კანონი”, ჰინდი: हिन्दू धर्म hindū dharma, იხ. დჰარმა) — მსოფლიოს ერთ-ერთი უძველესი რელიგია, რომელსაც დღესდღეობით ინდოეთის მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი (84%) აღიარებს. ვარნა (სანსკ. वर्ण varṇa „ფერი“) — ცნება ინდუიზმში, საზოგადოებრივი ფენა ანუ კასტა. უძველესი დროიდან მოყოლებული, დღესაც ინდოეთის ინდუისტური მოსახლეობა ოთხ მთავარ ფენად ანუ ვარნად იყოფა: #1 ბრაჰმანები — მღვდლები, ქურუმები და სწავლულები (მათი ფერი ანუ ვარნა თეთრია, გუნა — სატტვა) #2 კშატრიები — მეომრები, სამხედროები, ჯარისკაცები, მეფეები (ფერი: წითელი, გუნა: რაჯასი) #3 ვაიშიები — ვაჭრები, ბიზნესმენები (ფერი: ყვითელი, გუნა: რაჯასი) #4 შუდრები — მუშები, მსახურები (ფერი: შავი, გუნა: ტამასი). მთავარი ოთხი ვარნა შედგება ურიცხვი ქვე-ვარნისგან, რომელთა ზუსტი რიცხვი უცნობია: პრინციპში ყოველ დასახლებულ პუნქტში შესაძლოა რეგიონალური რომელიმე ახალი ქვე-ვარნის პოვნა. ვედური კულტურის განუყოფელი ნაწილია პოლიგამია, ისევე როგორც ვარნები და აშრამები. მაგრამ არის განსხვავება ვარნების მიხედვით. #1 ბრაჰმანს - მღვდელს შეუძლია ჰყავდეს 4 ცოლი. #2 კშატრიას - სამხედროს შეუძლია მოიყვანოს სამი ცოლი. #3 ვაიშიას - ბიზნესმენს შეუძლია ჰყავდეს ორი ცოლი. #4 შუდრას - მსახურს აქვს უფლება ჰყავდეს მხოლოდ ერთი ცოლი. მას ეკრძალება პოლიგამია. ისაა უმდაბლესი ვარნა. თავდაპირველად ვარნა ადამიანს არ ეძლეოდა დაბადების მიხედვით. ვარნას იღებდნენ პოტენციალის და მიდრეკილებების მიხედვით, ხდებოდა შერჩევა ღირსეულთა. ახლა ასე აღარაა. აშრამა, აშრამი (სანსკ. आश्रम āśrama ”შრომა”) - ცნება ინდუიზმში, ადამიანის განვითარების სტადია. არსებობს ოთხი აშრამა: ყმაწვილობის და მოსწავლეობის პერიოდი 25 წლამდე (ბრაჰმაჩარი), დაოჯახება (გრიჰასთა) 50 წლამდე, განდეგილად წასვლა (ვანაპრასთა) 75 წლამდე და გასხივოსნების ძიება სიკვდილის ბოლომდე (სანიასა). ოთხი ვარნა (კასტა) და ოთხი აშრამა ქმნის ინდუიზმის საზოგადოებრივი წყობილების სისტემას - ვარნაშრამა დჰარმას. აშრამას უწოდებენ ასევე რომელიმე წმინდანის მიერ დაარსებულ მონასტერს. ვედურ ძველ ინდოეთში ბრაჰმანები სწავლობდნენ ვედებს 8 წლის ასაკში და ხდებოდნენ სრულწლოვნები 16 წლის ასაკში. ქშატრიები სწავლობდნენ ვედებს 11 წლის ასაკიდან და ხდებოდნენ სრულწლოვნები 22 წლის ასაკში. ვაიშიები სწავლობდნენ ვედებს 12 წლის ასაკიდან, სრულწლოვნები ხდებოდნენ 24 წლის ასაკში. შუდრები კი ყველას ფეხებზე ეკიდა. შუდრებს ყველაზე პრიმიტიული კანონები ჰქონდათ. ასე იყო მანუს კანონების მიხედვით. Ма́ну или ману́ (санскр. मनु) — титул, которым в текстах индуизма называют прародителя человеческого рода. Ману — это также первый царь, правивший землёй и единственный человек, спасённый Вишну от всемирного потопа (см. Матсья). Ману обладают великим благочестием и мудростью.

ბჰავიშია მაჰა პურანა [ვედური წინასწარმეტყველება]

ვედური ბჰავიშია-მაჰაპურანა მუჰამედის შესახებ წინასწარმეტყველება რომელიც დაიწერა ვედა-ვიასა რიშის მიერ 5000 წლის წინ, კურუ-კშეტრას ბრძოლის შემდეგ მეფე Salivahan-ის დინასტიაში იყო ათი მეფე რომლებიც მართავდნენ სამეფოს 500-ზე მეტი წლის განმავლობაში და შემდეგ წავიდნენ ზეციურ პლანეტებზე. შემდეგ თანდათანობით მორალი დაეცა. იმ დროს, Bagaria იყო მეათე მეფე. როდესაც მან დაინახა, რომ მორალური კანონები იყო დაცემული, ის წავიდა, რათა დაიპყრო მთელი ქვეყანა 10,000 ჯარისკაცით, რომლებსაც მეთაურობდა გენერალი Kalidas. არმიამ გადაკვეთა მდინარე Sindhu (Indus) და დაიმორჩილა Gandhara, mleccha-ს მიწები (რაც ნიშნავს, "ბარბაროსებს" — ეს არის უცხო, არა ინდო-Aryan ეთნიკური ჯგუფები), საკი, ქაშმირი, nravov და Satov. და მან მათ, ბარბაროსებს ე.ი. დაპყრობილი ხალხებს დააკისრა დიდი ხარკი. მაშინ არიელთა მეფემ, Bagaria-მ (რომელმაც უკვე დატოვა ინდოეთი და გადავიდა დასავლეთით, გადაკვეთა მდინარე Sindhu) შეხვდა მაჰამადას, mleccha-დჰარმას (ბარბაროსების რელიგიის) მასწავლებელს, რომელიც მიმდევრებთან ერთად იქ იყო მისული. მაშინ მეფე წავიდა, თაყვანი სცა Shiva-ს გამოსახულებას, რომელიც იყო ამ უდაბნოში. განგით გაიბანა ფეხები და მიართვა უფა შივას panchagavya (სანსკრიტული ტერმინი, რომელიც ნიშნავს, ხუთ ძირითად პროდუქტს რომლებსაც გვაძლევს ძროხა) და სანდლის ხის პასტა და ა. შ., და მაშინ მან აღუვლინა გულწრფელი ლოცვა და მადლობა გადაუხადა მას. შრი სუტა გოსვამიმ განაცხადა: მოისმინა რა ლოცვა მეფისა, უფალი შივა გამოეცხადა მას, და უთხრა: "O მეფე, Bagaria, ახლა თქვენ უნდა წახვიდეთ ადგილას, რომელსაც ეწოდება Maheshvara (Ujjain), რომელიც Vaika-ს მიწაზეა, რომელიც ახლა ბარბაროსებს უკავიათ. ამ საშინელ ქვეყანაში აღარ არსებობს ვედური დჰარმა. მას მართავს დემონი სახელად ტრიპურასურა (Tripurasur), რომელიც მე უკვე დავწვი, მაგრამ ის კვლავ გამოჩნდა ბრძანებითა დემონი მეფისა, რომელსაც ჰქვია - ბალი. ის დაბალი წარმომავლობისაა, მაგრამ მას მიღებული აქვს კურთხევა ჩემგან ვერაგობით. მისი სახელი არის Mahamada,* და მისი ქმედებები, არის როგორც მოჩვენების ანუ პრეტას მოქმედებები. ამიტომ, o მეფე, თქვენ არ უნდა წახვიდეთ იქ, რადგან ეს მიწა ბოროტი აჩრდილისაა. ჩემი მადლით, თქვენი გონება, თავისუფალი იქნება ილუზიებისგან." მოსმენის ამისა შემდეგ, მეფე დაბრუნდა თავის ქვეყანაში. და Mahamada მოვიდა მასთან, მდინარე სინდჰუს ნაპირზე. ის იყო ოსტატი ილუზიებისა და განუცხადა მეფეს: "ოჰ, დიდო მეფეო, თქვენი ღმერთი, გახდა ჩემი მსახური. ის უბრალოდ გამოიყურება. ის ჭამს ჩემს ნასუფრალ საკვებს." მეფე გაოცებული იყო, მაგრამ შივას მადლით დაინახა თუ რა იყო რეალურად მის წინაშე. მაშინ Kalidasa-მ, მეფის სარდალმა, შეჰყვირა აღშფოთებისგან და დაუძახა Mahamad-ს: "შენ, შექმენი ილუზია, რომ აგერია მეფის გონება. მე შენ მოგკლავ. შე მდაბიო კაცუნა!...." ფანტომის სახით Ghost (Bhuta), ის ღამით მეფე Bagaria-ს გამოეცხადა და განუცხადა: "მეფეო, თქვენი რელიგია ცნობილია, როგორც საუკეთესო რელიგიათა შორის. თუმცა, მე ვაპირებ, რომ შევქმნა დემონური რელიგია ბრძანებით უფლისა. ჩემი მიმდევრები განახორციელებენ წინდაცვეთას სასქესო ორგანოებზე, და მათ არ ექნებათ shikhi (strand თმა კეფაზე რომელიც მიუთითებს რომ ადამიანი ეკუთვნის ბრაჰმანთა ვარნას), მაგრამ ისინი გაიზრდიან წვერს, იქნებიან მუდამ ბრაზიანები, ეყვარებათ ხმამაღალი ყვირილი და ჭამა ყველა სახის ცხოველებისა, ღორების გარდა, რიტუალების დაცვის გარეშე. ისინი აღასრულებენ განმწმენდ რიტუალებს Musala-ს ბალახით და არა Kush-ის ბალახით, როგორც თქვენ. ისინი ცნობილნი იქნებიან, როგორც musalman (მუსალმან), იქნებიან მიმდევრები დესტრუქციული რელიგიისა. ამდენად, უკეთურთა დემონური რელიგია დაფუძნდება ჩემს მიერ." ამის მოსმენის შემდეგ, ეს ყველაფერი, მეფე დაბრუნდა, თავის სასახლეში, და ბოროტი აჩრდილი დაბრუნდა თავის ადგილას. ბრძენმა მეფემ დაადგინა სანსკრიტი ორი ვარნასთვის — ბრაჰმანებისთვის და ქშატრიებისთვის, ხოლო ვაიშიებისა და შუდრებისთვის მან დაადგინა prakrita-bhasha, ჩვეულებრივი ენა ჩვეულებრივი ადამიანებისთვის. მან დაადგინა ეს იმეფა კიდევ 50 წლის განმავლობაში, და შემდეგ წავიდა ზეციურ პლანეტაზე. მორალური კანონები რომლებიც მან შექმნა, იყვნენ პატივსაცემი ნახევარღმერთების მიერაც. Arya-VARTA, ღვთისმოსავი მიწის ნაკვეთი მდებარეობს ვინდიაჰალისა და ჰიმაჰალის მთებს შორის. აქ ცხოვრობენ არიები და ვარნა-შანკარები (ბარბაროსები) ვინდიაჰალის სამხრეთით. მუსალმანის ხალხი კი ცხოვრობენ მდინარე სინდჰუს მეორე ნაპირას.“ ვედური ბჰავიშია-მაჰაპურანა ადამის და ევას შესახებ აქ არის მიმოხილვა: 10 000 წლის წინ ჯერ კიდევ იდგა ვედური ეპოქა, მთელ პლანეტას მართავდა ერთი მეფე, მას ერქვა ბჰარატა. ყველა ელოდება კალი-იუგას, ესაა ერა დეგრადაციისა, ესაა ჩვენი ეპოქა, როდესაც ადამიანი სრულად კონცენტრირდება ოთხ ძირითად თვისებაზე, ცხოველურ თვისებებზე, როგორიცაა ძილი, სექსი, საჭმელი, თავდაცვა... და ერთ დღეს ბრაჰმანები იკრიბებიან, ისინი მეფეს ეუბნებიან: "გველი კალის ეპოქა ახლოვდება, ის დაიწყება 5 ათასი წლის შემდეგ, ეს არის დრო, აბსოლუტური დეგრადაციისა, როცა არის ხორცის ჭამა, თვალთმაქცობა, ომები, ცრუ სწავლებები, სრული დაცემა სულიერების! მეფეო, ჩვენ უნდა შევასრულოთ გარკვეული რიტუალები, ჩვენ უნდა ვაწარმოოთ მლეჩხა-იაგია კალი-იუგას გავლენის შესაჩერებლად, დარჩა მხოლოდ 5 ათასი წელი" ყველა ბრძენმა იცოდა, რომ ესაა ეპოქა დეგრადაციისა, და მეფე ამბობს, "კარგით, აღასრულეთ მლეჩხა-იაგია" რა არის ეს მლეჩხა? მლეჩხები არიან ადამიანები, რომელთაც აქვთ დაცემული ცნობიერება, ისინი იწყებენ ხორცის ჭამას, და დეგრადაცია იწყება. იაჯნა –ვედური პროცედურაა ახდენს კომპენსაციას უარყოფითი პლანეტარული გავლენისა და აძლიერებს დადებით გავლენას. და მლეჩხა-იაგია ეს არის რიტუალი აღწერილია წმინდა გასუფთავების. ამგვარად, მეფე იყო გაწმენდილი, ხალხი განიწმინდა, და ტენდენციები დეგრადაციისა, რომლებმაც უკვე დაიწყეს გამოჩენა, როგორც ჩანს, გაქრა. მაგრამ დრო გავიდა და მოვიდა მაჰარაჯა იაიატის დინასტიის დრო, ამ მეფის სახელი იყო იაიატი, ის იყო ბჰარატას ძე, ბოლო მაჰარაჯა ვედური კულტურისა. და მას ჰყავდა 5 ვაჟი, მათ ნელ-ნელა დაიწყეს ჭამა ხორცისა, ისინი იყვნენ პირველი მლეჩხები ამ პლანეტაზე. და როცა ბრაჰმანებმა მისტიკური ძალებით შეიტყვეს, რომ მეფის ვაჟებმა დაიწყეს ჭამა ხორცისა, ისინი მივიდნენ მეფესთან და უთხრეს: "ოჰ, მეფე, ჩვენ მოვედით და მოვიტანეთ ძალიან ცუდი ამბები, თქვენმა შვილებმა დაიწყეს კალი-იუგა, ისინი გახდნენ მლეჩხები, მათ დაიწყეს ჭამა ხორცისა!"და მაშინ მაჰარაჯამ დაწყევლილები შეკრიბა, მთელი მათი გარემოცვა, და რადგან თითოეულ შვილს ჰყავდა რამდენიმე მილიონი მსახური, და ყველა მათგანი ბაძავდა მლეჩხ მეფეებს, მლეჩხების რაოდენობა იყო ძალიან დიდი. მაგრამ რიტუალის დროს დადგა იუგა-პრალაია - ნგრევის პერიოდი და მოხდა დიდი წყალდიდობა. სუპერ-კონტინენტზე, რომლის სახელიც იყო ბჰარატა-ვარშა, იგი მოიცავდა ინდოეთს, ავსტრალიას, ორივე ამერიკას, ეს იყო უზარმაზარი მიწა, ეს ყველაფერი იყო ინდური კონტინენტი, და რომ მთელი ეს ფართობი თანდათან დაიშალა და ამაღლდა წყალი. დედამიწა წავიდა წყლის ქვეშ,და მაშინ მაჰარაჯა იაიატიმ შეიკრიბა ჯარი და ყველა მლეჩხა გაყარეს ვარნა – აშრამადან ე.ი. ბჰარატა-კანდას ტერიტორიიდან, არა მხოლოდ სთხოვეს მათ დაეტოვებინათ არია-ვარტა, არამედ აიძულეს, სამხედრო გზით, იძულებით გააგდეს, იმიტომ, რომ ეს იყო დეგრადაცია, და იმისათვის, რომ გადაერჩინათ არია საზოგადოება, ეს ხორციჭამიები იყო გააგდეს იმისათვის, რომ შეენარჩუნებინათ ღირებულებები, სულიერი ღირებულებები არია-ცივილიზაციის. და მაჰარაჯა იაიატის შთამომავლებმა მოისურვეს ბჰარატას მიწაზე დაბრუნება. და შემდეგ მათ ცეცხლოვანი მსხვერპლშეწირვა განახორციელეს, მაგრამ იმიტომ, რომ ისინი არ იყვნენ სუფთა, რიტუალი დასრულდა არასწორად,და ნაყოფი ამისა იყო, დიდი ვაშლი, რომელმაც შეიწოვა ყველა ცოდვილი რეაქცია მლეჩხებისა, ყველაფერი. და მათ დაიწყეს ჭამა ხორცისა, მაშინ დაუყოვნებლივ დაიწყეს სექსუალური ძალადობა ერთმანეთზე, ისინი ასევე მატყუარები, ფარისევლურები და ბრაზიანები იყვნენ, აი ეს მოხდა! ამას წმინდა წერილები ამბობენ, არ აქვს მნიშვნელობა, თუ რამდენად მოგვწონს ეს. ასევე გაჩნდა ქალი, იგი იყო დაბადებული ცეცხლოვანი მსხვერპლშეწირვიდან, ეს იყო ავევატი, ეს ნიშნავს, იმას რომ ის დაიბადა ცეცხლისგან. ეს იყო ძალიან ლამაზი გოგონა, მაგრამ ის ვიკამბარა იგივე დიგამბარა, რაც სანსკრიტზე ნიშნავს იმას რომ მას არ ჰქონდა ცნობიერებაში ფიზიკური სხეულის კონცეფცია, იმიტომ, რომ ის იყო სუფთა ადვაიტისტი სული, მაგრამ ის იყო დაბადებული მლეჩხების რიტუალისგან. იყო ულამაზესი ვიკამბარა და დადიოდა შიშველი, არ იცვამდა ტანსაცმელს. და იქ იყო ასევე კიდევ ერთი ვიკამბარა, ერთი იოგი, ვინც თანაგრძნობის გამო წავიდა მლეჩხებთან ერთად, მაგრამ თანაგრძნობა იყო ნეგატიური კარმის შედეგი. და ამ იოგის, სახელი იყო ადჰამა, რაც ნიშნავს სანსკრიტულად "ის, ვინც აკონტროლებს გრძნობებს", იგი ასევე იყო ვიკამბარა და დადიოდა შიშველი. მაგრამ იმის გამო, რომ ეს იყო „ცივილიზებული“ კულტურა, იყო აკრძალული შიშველი სიარული, დაუძახეს მლეჩხების ლიდერებმა: "თქვენ ხართ ვიკამბარები და ჩვენ საზოგადოებაში არ გვჭირდებით, წაეთრიეთ აქედან, ჩვენ არ გვჭირდებით თქვენ!"და მათ მლეჩხების მღვდლებმა დაიწყეს უზარმაზარი ვაშლის ძებნა, აღმოაჩინეს, რომ ვაშლი ვიღაცამ მოიპარა, ვაშლი, რომელმაც შეიწოვა ყველა ცოდვილი რეაქცია მლეჩხებისა, ის გაქრა. და ისტორია გვეუბნება, რომ პარალელურად, დიდი ბრძენები მსოფლიოსი შეიკრიბნენ ტყეში, რათა მოესმინათ შრიმად-ბჰაგავატამი (უძველესი წმინდა წერილი) და მოსმენის შემდეგ სხვა დონეზე, სხვა სივრცეში გადასვლა სურდათ, ეს არის, უნდა დატოვონ ეს პლანეტა რომ ეს ბრძენები შეიკრიბნენ, რათა თავიდან აეცილებინათ კალი იუგას ბოროტი გავლენა. და ადჰამა იწყებს ფიქრს ღმერთზე გულში, იმიტომ, რომ ის არის იოგი, ღმერთი ეცხადება გულში ადჰამას და ეკითხება: "რა გინდა?"ადჰამა პასუხობს: "რა არის ჩემი მისია?" არ იღელვო არაფერზე, თქვენ უნდა წახვიდეთ Tyhina Achilam-ის (ეს არის მთის ქედის ფართი თანამედროვე ირანი) მიწაზე. იქ მე შევქმნი ბაღი, თქვენ უნდა შეხვიდეთ ამ ბაღში და გაარკვევთ, თუ რაა თქვენი მისია" - ასე ღმერთი ამბობს. ტყეში, სადაც ბრძენები ისმენენ შრიმად ბჰაგავატამს რათა შევიდნენ ზე-ცნობიერებაში, რთა დატოვონ ეს პლანეტა და მოულოდნელად, მათ წინაშე, როგორც ჩანს, ნახევარღმერთი კალი-იუგა, ვინც არის პასუხისმგებელი ამ ეპოქაში სულიერ დეგრადაციაზე, და ის ეკითხება დიდ ბრძენებს: "რატომ გეშინიათ ჩემი, მე აქ მოვედი მარადიული დროის Mahakala-ს, უზენაესი ღმრთეების პიროვნების უპიროვნო ასპექტის გავლენით, თქვენ ხართ ბრძენები, ასე რატომ გეშინიათ ჩემი?" და მაშინ ბრძენებმა განუცხადეს, "ჩვენ არ გვეშინია შენი, ჩვენ გვეშინია შენი გავლენის, შენ მოიტან დეგრადაციას" შემდეგ მან განუცხადა ბრძენებს: "შეიძლება თქვენ რამეთი ხელი შეუწყოთ ჩემ მისიას?"და ბრძენებმა უპასუხეს: "ჩვენ ვერ შევუწყობთ ხელს დეგრადაციას“ და მაშინ წმინდანი გამოჩნდა მათ წინაშე, რომლის სახელი არის შუკადევა გოსვამი, ვინც პირველმა მოუყვა მათ შრიმად ბჰაგავატამი, მან განაცხადა:" თქვენ უნდა წახვიდეთ, მთიან რეგიონში Tyhina Achilam, სადაც არის adhama, უნდა წავიდეთ და იქ დააკვირდეთ მესამე დონის სივრცეს, თქვენ უნდა დააკვირდეთ კალი-იუგას. თქვენ უნდა იყოთ არაოფიციალური მთავრობა კალი-იუგას დროს, მაგრამ იქნებით სხვა სივრცეში" და, აჰა, ბრძენებო, წადით და ნახეთ რა ხდება“. ადჰამა ავევატისთან ერთად მივიდა ბაღში, ეს იყო ძალიან ლამაზი ბაღი. და ბრძენებმა ნახეს, რომ კალი-იუგა იქცა გველად, ის ამ ბაღშია, და ბრძენები ასევე ხედავენ, მლეჩხების ცოდვების ვაშლი აქვს კალი-იუგას გველს. და შემდეგ დაიწყო ვედური ცივილიზაციის დაცემა ბჰარატას მიწაზე. აქ ბრძენები ჩაერივნენ ამ პროცესში და უთხრეს გველს: "რას აკეთებ?"და კალი-იუგა განმარტავს: "ვინც მლეჩხები გააძევეს გახდებიან უნაყოფოები, ისინი მოკვდებიან, და მე შევქმნი ახალ ცივილიზაციას, ადჰამას და ავევატის დახმარებით. და ცივილიზაცია რომელიც არის ინდოეთის მიწაზე, იგი იარსებებს, მაგრამ მაინც დაეცემა ახალი ცივილიზაციის ზეწოლის ქვეშ. ამდენად, კალი-იუგას განმარტებით, მისი მისია არის ადჰამას და ავევატის დეგრადაცია. და მან განაცხადა: "მე მივცემ მათ კალი-იუგას რელიგიას, ეს რელიგია გავრცელდება შექმნის ახალი ადამიანის ცივილიზაციის ცნობიერებას, მლეჩხას". ეს არის ამბავი აღწერილი ბჰავიშია-მაჰაპურანაში (Purana მომავალზე) ხუთი ათასი წლის წინ. ვედური ბჰავიშია-მაჰაპურანა გვეუბნება, რომ Yavana (იავანა) იყო მეფე ბჰარატას შვილის, მაჰარაჯა იაიატის ერთ-ერთი ვაჟის სახელი. ის მართავდა თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე მდებარე ქვეყანას, ასე რომ თურქები არიან მაჰარაჯა იავანას შთამომავლები. გარკვეული დრო იავანები რჩებოდნენ ვედური კულტურის ერთგულ ქშატრიებად. თუმცა, მოგვიანებით, მათ დატოვეს ვედური კულტურა და დაიწყეს ცხოვრება, საკუთარი მიდრეკილებების მიხედვით. კურუ-კშეტრას ბრძოლაში ისინი იბრძოდნენ კაურავების და დურიოდჰანას მხარეზე, რომელთაც მეთაურობდა Karna (კარნა), და დამარცხდნენ პანდავებთან ბრძოლაში. მას შემდეგ, რაც მათ დატოვეს ინდოეთი. იავანების ისტორიას დეტალურად გვიყვება მაჰაბჰარატა (ADI-Parva 85.34). ნაწინასწარმეტყველები იყო, რომ იავანები დაბრუნდებიან ინდოეთში და დაიპყრობენ მას, რაც მოხდა კიდეც, მუსულმანები შეიჭრნენ ინდოეთში და დაიპყრეს იგი. Bhavishya Purana ასევე აცხადებს, რომ ჩვენი ეპოქის (კალი-იუგას) მესამე საუკუნეში უკასტო მათხოვრები და შუდრები (ჩვეულებრივი მუშები) გახდებიან მეფეები და დაეუფლებიან მიწებს მდინარე Indus, Chenab და County (Kunti) გასწვრივ. დაიპყრობენ ქაშმირსაც. ყველა მათგანი იქნება უსამართლო, არაკეთილსინდისიერი, დაუნდობელი – სრულიად მოკლებული კარგ თვისებებს. დემოკრიტე იყო ერთ-ერთი პირველი ანტი-თეისტი მატერიალისტი. ის იყო ასურა. ის იყო მლეჩხა. მლეჩხები ესენი არიან ბარბაროსები, რომლებიც არ მისდევენ ვედურ დჰარმას და კულტურას ე.ი. არ არიან "არია". ასურა-დჰარმა ნიშნავს - დემონურ რელიგიას, ხოლო ჩალა-დჰარმა - სეზონურ რელიგიურობას, დეგრადირებულს. ძველ ელინებს ჰქონდათ ვედური სიბრძნის ფრაგმენტი, მაგრამ მხოლოდ ფრაგმენტი, ეს კი არ იყო საკმარისი. ბჰავიშია-მაჰაპურამა მოგვითხრობს, რომ ბერძნები [იონიელები] არიან მეფე ბჰარატას შთამომავალის, მაჰარაჯა იავანას შთამომავლები. მაჰარაჯა იავანა და მისი მიმდევრები თავიდან იყვნენ ვედური დჰარმის მიმდევარი ქშატრიები, მაგრამ შემდეგ განუდგნენ ვედებს და გახდნენ ბარბაროსები. პრაქტიკულად დედამიწის ხალხები, ყველანი არიან მეფე ბჰარატას და მისი ცოლების შთამომავლები. ბჰარატა იყო დედამიწის მეფე 10 000 წლის წინ. ასე გვეუბნებიან ვედები და პურანები. "პურანატ" ნიშნავს უძველესს. დემოკრიტემ უარჰყო ყველაფერი და გამოაცხადა, რომ სამყაროში არსებობს მხოლოდ ორი რამ: 1) ატომი და 2) სიცარიელე (ვაკუუმი). ის უარჰყოფდა ღმერთების და მსოფლიო სულის არსებობას. უარჰყოფდა ეიდოსების არსებობას. დემოკრიტეს მოძღვრება ესაა 100% ასურა-დჰარმა. მან სათავე დაუდო ათეისტურ მატერიალიზმს.

ბრაჰმას დღე და ღამე

ვედური მოძღვრება გვეუბნება, რომ ყოფიერება იყოფა დიდ და მცირე კოსმიურ ციკლებად; უფალი ბრაჰმა ცოცხლობს 100 ღვთაებრივი წელიწადი (1 მაჰა-კალპა), რომელიც უდრის 315 360 000 000 000 მიწიერ წელიწადს. ბრაჰმას 1 წელიწადი უდრის 3 153 600 000 000 მიწიერ წელიწადს. თითო წელიწადში შედის 365 კალპა და 365 პრალაია. ბრაჰმას 1 თვე უდრის 262 800 000 000 მიწიერ წელიწადს. ბრაჰმას 1 კვირა უდრის 65 700 000 000 მიწიერ წელიწადს, ესაა ერთი კონკრეტული მეტაგალაქტიკის სიცოცხლის ხანგრძლივობა, მაგალითად ჩვენის. გასულია 13 700 000 მიწიერი წელი, დარჩა 52 000 000 000 წელიწადი, რის შემდეგაც მეტაგალაქტიკა შეიკუმშება და შემდეგ ისევ გაფართოვდება და ასე იქამდე სანამ არ გავა ბრაჰმას 100 ღვთიური წელი ე.ი. მეტაგალაქტიკა შეიკუმშება და გაფართოვდება სულ 4 800-ჯერ. უფალი ბრაჰმას 1 კვირა შედგება 7 ღვთაებრივი დღისგან, ესაა 7 კალპა. თითო კალპა გრძელდება 4 320 000 000 მიწიერი წელიწადი. კალპა ესაა ჩვენი მზის სისტემის სიცოცხლის ხანგრძლივობა. ჩვენი პლანეტური სისტემა - ბჰურ-ლოკა, ექვსჯერ ინგრევა და ხელახლა იქმნება ბრაჰმას 1 კვირის მანძილზე და როცა ინგრევა მეშვიდედ ეს უკვე საბოლოო დანგრევაა და ემთხვევა მეტაგალაქტიკის ნგრევას. თითო კალპა შეიცავს 1000 მაჰა-იუგას, 14 მანვანტარას (მანუ ეპოქას) და 9 სანდჰიას (სანდჰია ესაა ინტერვალი). თითო მაჰა-იუგაში არის 4 იუგა.

იუგები [ეპოქები]

ვედური ტრადიცია მოგვითხრობს, რომ შორეულ წარსულში მთელი დედამიწა იყო არია-ვარტა ანუ კეთილშობილთა სავანე. არია - ესაა ნებისმიერი ადამიანი, რომელიც ეთაყვანება ვედებს და იცავს ვედურ ტრადიციებს. მლეჩხა - ესაა ადამიანი, რომელიც უარყოფს ვედების ავტორიტეტს და არ იცავს ვედურ წესებს. ვედების მიხედვით დედამიწაზე მუდმივად მეორდება ოთხი იუგა (ეპოქა): სატია-იუგა (4 მზის ეპოქა), ტრეტა-იუგა (სამი მზის ეპოქა), დვაპარა-იუგა (ორი მზის ეპოქა) და კალი-იუგა (ერთი მზის ეპოქა). პირველ იუგაში ადამიანები ცოცხლობენ 100 000 წელი, მეორეში - 10 000, მესამეში - 1000, ხოლო მეოთხეში - 100. ამასთან, თანდათანობით, კალი-იუგას მოახლოებასთან ერთად, ადამიანები დედამიწაზე (დჰარმა-კშეტრაზე), განიცდიან დეგრადაციას. კალი-იუგაში დეგრადაცია იზრდება. თუ სატია-იუგაში ბოროტება 0% არის, ტრეტა-იუგაში ბოროტება არის 25%, დვაპარა-იუგაში 50%, ხოლო კალი-იუგაში, როცა გველი-დემონი კალი იპყრობს დჰარმა-კშეტრას, ადამიანთა 75%-ის სხეულებში იბადებიან დემონები და ფანტომები. რეალური ადამიანები არიან მხოლოდ 25%, ამიტომაც არაა მშვიდობა პლანეტაზე კალი-იუგაში. კალი-იუგაში დომინირებენ დემონური და ფანტომური ფსევდო-ადამიანები. მათ უყვართ რეპრესიული მორალიზმი, ცენზურა, ფაშიზმი, ნაციზმი და ფანატიზმი. დვაპარა-იუგას ბოლოს დაიწყო ადამიანთა განდგომა ვედებისგან და დახლეჩა ნაციებად. დედამიწაზე მუდამ მეორდება 4 ეპოქა: ოქროს საუკუნე (სატია-იუგა), ვერცხლის საუკუნე (ტრეტა-იუგა), ბრინჯაოს საუკუნე (დვაპარა-იუგა) და რკინის საუკუნე (კალი-იუგა). ოქროს საუკუნეში ადამიანთა სიცოცხლის ხანგრძლივობაა - 100 000 წელი, ვერცხლის საუკუნეში - 10 000. ბრინჯაოს საუკუნეში - 1000, ხოლო რკინის საუკუნეში - 100. ყოველ მესამე ეპოქაში ანუ დვაპარა-იუგაში ასურები (დემონები) ცდილობენ დედამიწაზე შემოსვლას, კალი-იუგაში ანუ რკინის საუკუნეში ისინი იჭრებიან დედამიწაზე და იბადებიან ადამიანურ სხეულებში. ყოველ მეოთხე ეპოქაში კატასტროფულად მცირდება ადამიანთა სიცოცხლის ხანგრძლივობა და იზრდება პლანეტაზე დემონური არსებების რაოდენობა. ყოველ კალი-იუგაში ადამიანურ არსებათა 75% არის ასურა (დემონი) და ცოცხალი გვამი (აჩრდილი - პრეტა). ეზოთერული თვალსაზრისით არსებობს მრავალი სამყარო. არსებობენ სხვადასხვა ჰუმანოიდური, ნუმოიდური და სხვა მრავალი ტიპის გონიერი რასები. სავარაუდოდ ფიზიკური, ასტრალური და სულიერი სამყაროების ყველა პლანეტაზე და პლანეტათაშორის სივრცეში არსებობენ გონიერი სიცოცხლის ფორმები (ფიზიკური, ეთერული, სულიერი...). სხვადასხვა რასების წარმომადგენელთა სიცოცხლის ხანგრძლივობა ერთნაირი არაა. ამას ადასტურებენ ინდუისტური და ბუდისტური შასტრები, ტანტრები და სუტრები. მარადიული დჰარმის მიხედვით ყოფიერება შედგება დიდი და მცირე ციკლებისგან. ყველაზე მცირე ციკლებია "იუგები". არის 4 იუგა: 1) სატია იუგა – აბსოლუტური სიკეთის 2) ტრეტა იუგა – როცა სიკეთე განიცდის მცირეოდენ დაკნინებას 3) დვაპარა იუგა – როცა სიკეთე და ბოროტება თანაბარი დოზით თანაარსებობენ ანუ 50/50–ზე და ბოლოს 4) კალი იუგა – როცა ბოროტება არის მინიმუმ 76% ხოლო სიკეთე დაკნინებულია და ადამიანური რასა დეგრადირებულია. ეპიქების ცვლასთან ერთად ადამიანის ჯივატმანი და სამი სხეული განიცდიან დეგრადაციას, დეგრადირებს გენეტიკა. ადამიანს დაცემისკენ უბიძგებენ მარები ანუ არქონტები. ღმერთების და დემონების ზოგიერთი რასები ცოცხლობენ მინიმუმ 7 000 000 მიწიერი წელი, ზოგიერთები კი 1 000 000 000 ან საერთოდაც 100 000 000 000 წელი! ზოგიერთს აქვს ფიზიკური სხეული და ზოგიერთს კი არა. სატია იუგას დროს ადამიანის ჯივატმანი და სამივე სხეულის გენეტიკა იმდენად კარგი და სუფთაა რომ ადამიანის სიცოცხლე 100 000 წელიწადს აჭარბებს! შემდგომ ადამიანი განიცდის დეგრადაციას და სიცოცხლის ხანგრძლივობა მცირდება. ტრეტა იუგაში მცირდება 80 000 ან 60 000 წლამდე, დვაპარა იუგაში ვარდება ჯერ 50 000 წელიწადზე ხოლო ეპოქის ბოლოს საერთოდაც 1000 წელიწადზე, საბოლოოდ კი კალი იუგას დასაწყისში ადამიანთა 99% 200 წელიწადიც კი ვერ ცოცხლობს. კალი იუგას ბოლოს (როცა დგება ბოროტების 432 000 წლიანი ციკლის ბოლო ეტაპი) ადამიანის სიცოცხლის მაქსიმალური ხანგრძლივობაა 7-8 წელიწადი! და ისიც სავსეა ძალადობით და სხვადასხვაგვარი ფსიქონევროლოგიური და ფიზიკური სნეულებებით! შემდეგ ბრუნდებიან ტრიმურტის და ტრიდევის უფალნი და ბოდჰისატვები, დგება ახალი სატია იუგა და ადამიანთა სულები და სხეულები განიცდიან რევოლუციურ პროგრესს. ყველა ხდება ბედნიერი და დგება ახალი ოქროს საუკუნე რომელიც როგორც ყოვეთვის გრძელდება 1 728 000 წელიწადი. მერე ყველაფერი მეორდება და ასე უსასრულოდ. სატია-იუგა: ბოროტება არ არსებობს. ყველა თანასწორია. არ არსებობს მთავრობა. ღმერთები და ადამიანები ერთად ცხოვრობენ. ადამიანები ცხოვრობენ 100 000 წელი. ადამიანების სიმაღლე აღწევს 2000 მეტრს. სულიერი ხსნის პრაქტიკაა – მედიტაცია, რასაც ადამიანები იოლად და დიდხანს აკეთებენ. ტრეტა-იუგა: ჩნდება ბოროტება, მაგრამ ის ჯერ კიდევ სუსტია. იწყება საზოგადოების დიფერენცირება. სიცოცხლის ხანგრძლივობაა 10 000 წელი. სიმაღლე 200 მეტრი. სულიერი ხსნის გზაა – ცეცხლოვანი მსხვერპლშეწირვების შესრულება. დვაპარა-იუგა: ბოროტება ძლიერდება და უთანაბრდება სიკეთეს, ადამიანის ღვთაებრივი ბუნება კიდევ უფრო იჩრდილება. სიცოცხლე გრძელდება 1000 წელი. სიმაღლე 20 მეტრი. სულიერი ხსნის გზაა – ტაძრის ღვთაებათა თაყვანისცემა. კალი-იუგა: დომინირებს ბოროტება. ყველა იტანჯება. მსოფლიოს მართავენ უვიცი ტირანები და ასურები. საკვები რთულად იშოვება. სიცოცხლის ხანგრძლივობაა 100 წელი. ადამიანის მაქსიმალური სიმაღლეა 2 მეტრი. სულიერი ხსნის გზაა – უფლის სახელების სიმღერა. ვედები და ტანტრები გვეუბნებიან, რომ მილიონობით წლის წინ დედამიწაზე (დჰარმა-კშეტრაზე) იდგა სატია-იუგა (ოქროს საუკუნე), დედამიწაზე ცხოვრობდნენ ღმერთები და თვით ადამიანებიც იყვნენ ტიტანები, ცოცხლობდნენ ისინი 100 000 წელი და ფლობდნენ მაგიურ ძალებსა და კვანტურ ტექნოლოგიებს. იყო მხოლოდ ერთი მოდგმა - სატია-იუგას ვედური ცივილიზაცია და ერთი ენა - სანსკრიტი. ტრეტა-იუგაში გაჩნდა ბოროტება დემონური, დვაპარა-იუგაში გაძლიერდა, ხოლო დვაპარა-იუგას ბოლოს და კალი-იუგას დასაწყისში დემონებმა (ასურებმა) თითქმის გაანადგურეს ვედები და ტანტრები, რაჯა-იოგას პრინციპით დაყვეს ერებად ერთიანი ადამიანური ცივილიზაცია და შექმნეს მლეჩხა-დჰარმა (ბარბაროსული ცრუ-რელიგიები). 10 000 წლის წინ როცა პლანეტას მართავდა მაჰარაჯა ბჰარატა, შრი რამას ძმა, არ იყო არც რუსი, არც თურქი, არც ქართველი, არც ჩინელი და არც სხვა რომელიმე "ერი". ბჰარატას შვილიშვილები გახდნენ პირველი მლეჩხები (ბარბაროსები) და სათავე დაუდეს ვედური ცივილიზაციის დაცემას და დეგრადაციას. ეს ყველაფერი წერია ვედურ პურანებში და იტიჰასებში. გველი კალი, დემონი კალი იწვევს გენეტიკურ დეფექტებს, გენეტიკა განაპირობებს ფსიქოლოგიას, ხოლო ფსიქოლოგია დაკავშირებულია ჯივატმანთან. ადამიანთა უმეტესობა გველი კალის ეპოქაში არის სასტიკი, გაუნათლებელი და აგრესიული. ეს იმიტომ ხდება, რომ ადამიანთა სამოცდათხუთმეტ პროცენტს არ გააჩნია ადამიანური სულიერი მე ანუ ჯივატმანი. მათ ჰგონიათ რომ არიან ადამიანები, მაგრამ სინამდვილეში მათი ბრაზი, უვიცობა და სისასტიკე, დაკავშირებულია იმასთან, რომ სინამდვილეში არიან პრეტალოკადან, ბჰუტალოკადან, პიშაჩალოკადან, რაკშასალოკადან და ასურალოკადან მოსული და ადამიანურ სხეულებში დაბადებული ბოროტი დემონური სულები. ისინი არიან არქიდემონები, მაქციები, ვამპირები, დემონური სტიქიალები და ბნელი აჩრდილები, მოჩვენებები. მათი ნეგატიური ფსიქოლოგია სათავეს იღებს სწორედ აქედან. მათი ნეგატიური ფსიქიკა, სიჩლუნგე, შიზოფრენია, ფსიქოპათია და ცოფი, მოდის მათი არაადამიანური ბუნებიდან. მათ ეზარებათ და ეზიზღებათ სწავლა-განათლება და სასაცილოდ მიაჩნიათ თანაგრძნობა [ბოდჰიჩიტა]. დაზიანებული გენეტიკა, მრუდე ფსიქიკა, ცოფი და მრუდე დემონური "სული", აი რა გააჩნიათ მათ, სხვა არაფერი. კალი იუგაში ნამდვილი ადამიანი ცოტაა, სულ რაღაც ერთი მეოთხედი კაცობრიობისა. ბჰარატა-ვარშაზე, ჩვენ მსოფლიოში მუდამ ასე ხდება. პრეტებს, ბჰუტებს და ა.შ. რომლებიც ადამიანურ სხეულებში არიან, სძულთ და არ უყვართ აზროვნება და ცნობიერების განვითარება. ასე გვეუბნებიან ვედური შასტრები. დემონებს ეზიზღებათ ღმერთი და ბუდა. დემონურ ეგოისტ ადამიანებს სძულთ ბუდა და ღმერთი. დემონურ ფსევდოადამიანებს ჰგონიათ, რომ არიან ბრძენები, მაგრამ სინამდვილეში არიან ბრიყვები. დემონ-ადამიანებს არ აქვთ ღმერთის სიყვარული, არ აქვთ ბუდას სიყვარული. ისინი არ სცემენ პატივს არც ბუდას და არც ღმერთს. არიან ქედმაღლები და თავხედები. ამის შესახებ გამცნობენ ვედური წმინდა ტექსტები - შასტრები. დემონური ადამიანები დასცინიან ღმერთს და ბუდას. არიან უმეცრები, მაგრამ ჰგონიათ რომ არიან განათლებულები. მათ არ ესმით დჰარმა. ისინი ამახინჯებენ და ამრუდებენ სულიერ ცოდნას. დემონურ ადამიანებს ამოძრავებთ ცრუ ეგო.

შაბათს ნუ აგროვებ შეშას შე ცოდვილო!!

ძველი აღთქმა რიცხვნი თავი მეთხუთმეტე 32. ერთხელ, როცა ისრაელიანები უდაბნოში იყვნენ, ნახეს კაცი, რომელიც შეშას აგროვებდა შაბათ დღეს. 33. მიიყვანეს მპოვნელებმა შეშის შემგროვებელი კაცი მოსესთან და აარონთან, მთელს საზოგადოებასთან 34. დაუყენეს ყარაული, რადგან არ იყო გადაწყვეტილი, როგორ უნდა მოჰქცეოდნენ მას. 35. უთხრა უფალმა მოსეს: უნდა მოკვდეს ეს კაცი, უნდა ჩაქოლოს იგი მთელმა საზოგადოებამ ბანაკის გარეთ. 36. გაიყვანა იგი მთელმა საზოგადოებამ ბანაკს გარეთ და ჩაქოლეს იგი. მოკვდა, როგორც უბრძანა უფალმა მოსეს.

სამუელი, საული და გემრიელი გენოციდი

ძველი აღთქმა პირველი მეფეთა თავი მეთხუთმეტე 1. უთხრა სამუელმა საულს: უფალმა გამომგზავნა, რომ მეცხე ისრაელის, ჩემი ერის, მეფედ. ახლა ისმინე უფლის სიტყვები. 2. ასე ამბობს ცაბაოთ უფალი: მე მახსოვს, როგორ ექცეოდა ისრაელს ყამალეკი, როგორ აბრკოლებდა გზაზე ეგვიპტიდან გამომავალს. 3. ახლა წადი და სძლიე ყამალეკს და გაუნადგურე მთელი საბადებელი. ნუ დაინდობ, გაწყვიტე კაცი და ქალი, ყრმა და ძუძუთა ბავშვი, ხარი და ცხვარი, აქლემი და სახედარი. 4. შეჰყარა საულმა ხალხი და დათვალა ტელაიმში ორასი ათასი ქვეითი, მათ შორის ათი ათასი იუდაელი. 5. მოადგა საული ყამალეკის ქალაქს და ხევში ჩასაფრდა. 6. უთხრა საულმა კენიელებს: ადექით და განუდექით, გაშორდით ყამალეკელებს, რომ მათთან ერთად თქვენ არ გაგანადგუროთ, რადგან სიკეთე გაქვთ გაკეთებული მთელი ისრაელისთვის, როცა ის ეგვიპტიდან გამოდიოდა. განუდგნენ კენიელები ყამალეკს. 7. შემუსრა საულმა ყამალეკი ხავილადან შურამდე, ეგვიპტის გასწვრივ რომ არის. 8. ცოცხლად შეიპყრო აგაგი, ყამალეკის მეფე, მთელი ხალხი კი მახვილით გაანადგურა.

ინცესტი და მართალი ლოტი [ლუტი]

ძველი აღთქმა დაბადება თავი მეცხრამეტე 1. შევიდა ორი ანგელოზი სოდომში საღამო ხანს, როცა სოდომის კარიბჭესთან იჯდა ლოტი. დაინახა ისინი ლოტმა, წამოუდგა მისაგებებლად და მდაბლად თაყვანისცა. 2. უთხრა: აქეთ მობრძანდით, ჩემო ბატონებო, შემოუხვიეთ თქვენი მორჩილის სახლში. ფეხს დაიბანთ, ღამეს გაათევთ, დილით კი ადრე ადგებით და თქვენს გზაზე წახვალთ. უთხრეს: არა, ქუჩაში გავათევთ ღამეს. 3. არ მოეშვა ლოტი და მათაც შეუხვიეს მის სახლში. გაუმზადა სასმელი ლოტმა, დაუცხო ხმიადები და ჭამეს. 4. ვიდრე დასაძინებლად დაწვებოდნენ, გარს შემოადგნენ სახლს ქალაქის მკვიდრნი, სოდომელი კაცები - ჭაბუკი თუ მოხუცი, მთელი ხალხი მოადგა ყოველის მხრიდან. 5. დაუძახეს ლოტს და უთხრეს: სად არიან ის კაცები, წუხელ რომ გესტუმრნენ? გამოიყვანე ჩვენთან, უნდა შევიცნოთ. 6. გამოვიდა მათთან ლოტი კარის ზღურბლზე და გამოიხურა კარი. 7. უთხრა: ნუ იზამთ ბოროტებას, ძმებო! 8. აჰა, ორი ქალიშვილი მყავს, რომელთაც მამაკაცი არ იციან; მათ გამოგიყვანთ და უყავით, რაც გენებოთ. ოღონდ იმ კაცებს არაფერი ავნოთ, რადგან ჩემს ჭერქვეშ არიან შემოსულნი. 9. უთხრეს: მოშორდი აქედან! კვლავ უთხრეს: მარტოხელა კაცი მდგმურად მოსულხარ აქ და უკვე სამართალს სჯი? ახლა მათზე უარეს საქმეს დაგმართებთ. არ მოეშვნენ ამ კაცს, ლოტს და მიიჭრნენ კარის შესამტვრევად. 10. გამოიწოდეს ხელი სტუმარმა კაცებმა, შინ შეიყვანეს ლოტი და ჩაკეტეს კარი. 11. იმ კაცებს კი, სახლის შესასვლელთან რომ იდგნენ, სიბრმავე მოჰგვარეს დიდიან-პატარიანა და მათ ქანცი გაუწყდათ შესასვლელის ძებნაში. 12. უთხრეს იმ კაცებმა ლოტს: კიდევ ვინა გყავს აქ? სიძე, ვაჟები და ქალიშვილები, ყველა, ვინც კი შენიანია ამ ქალაქში, გაიყვანე ამ ადგილიდან, 13. რადგან უნდა გავანადგუროთ ეს ადგილი, რაკი დიდია მათზე სამდურავი უფლის წინაშე, და მოგვავლინა უფალმა მის გასანადგურებლად. 14. გავიდა ლოტი და ელაპარაკა თავის სასიძოებს, რომელთაც მისი ქალიშვილები უნდა ეთხოვათ და უთხრა: ადექით და გადით ამ ადგილიდან, რადგან ქალაქის განადგურებას აპირებს უფალი. სასიძოებს ეგონათ, ხუმრობსო ლოტი. 15. განთიადისას ანგელოზებმა დააჩქარეს ლოტი და უთხრეს: ადექი, მოჰკიდე ხელი შენს ცოლს და ორ ასულს, აქ რომ არიან, რათა შენც არ დაიღუპო. ამ ქალაქის უკეთურობის გამო. 16. ფეხს ითრევდა ლოტი და იმ კაცებმაც, რადგან უფალმა დაინდო ლოტი, ეხლი ჩასჭიდეს მის ცოლს, მის ორ ასულს, გაიყვანეს და ქალაქის გარეთ დააყენეს. 17. როცა ყველანი გარეთ გაიყვანეს, უთხრა ერთმა: თუ გინდა ცოცხალი გადარჩე, უკან არ მოიხედო, არც სადმე გაჩერდე ამ მხარეში, მთას შეეფარე, თორემ დაიღუპები. 18. უთხრა ლოტმა: არა, უფალო. 19. აჰა, მადლი მიპოვნია შენს მორჩილს შენს თვალში; დიდია შენი წყალობა ჩემდამი რომ მოიღე და გადამარჩინე. მაგრამ მთას ვერ შევეფარები, ვაითუ უბედურებას გადავაწყდე და დავიღუპო. 20. აგერ, ეს ქალაქი უფრო ახლოსაა გასაქცევად, პატარაც არის, იქ შევაფარებ თავს. პატარა ქალაქია, გადავრჩები. 21. უთხრა: კეთილი, შეგისრულებ ამ სათხოვარსაც: არ დავამხობ ამ ქალაქს, შენ რომ ახსენე. 22. აბა, იჩქარე, შეაფარე იქ თავი, რადგან შენს იქ მისვლამდე ამ საქმეს ვერ აღვასრულებ. ამიტომ ეწოდა ამ ქალაქს სახელად ცოღარი. 23. მზე ამოვიდა ქვეყანაზე და ლოტიც მივიდა ცოღარს. 24. აწვიმა უფალმა ციდან სოდომს და გომორს გოგირდი და ცეცხლი უფლისაგან. 25. დაამხო ეს ქალაქები და მთელი მხარე, ამ ქალაქების მთელი მოსახლეობა და დედამიწის აღმონაცენი. 26. უკან მოიხედა ლოტის ცოლმა და იქცა იგი მარილის სვეტად. 27. წავიდა აბრაამი დილაადრიან იმ ადგილისკენ და დადგა იქ უფლის წინაშე. 28. გახედა სოდომსა და გომორს და, აჰა, ხედავს, კვამლი ასდის მიწას, როგორც საკირიდან ავარდნილი ბოლი. 29. როცა ამხობდა ღმერთი იმ მხარის ქალაქებს, გაიხსენა ღმერთმა აბრაამი და გაარიდა ლოტი ნგრევას, როცა ანგრევდა იმ ქალაქებს, სადაც ცხოვრობდა ლოტი. 30. აიყარა ლოტი ცოღარიდან და მთაში დასახლდა თავის ორ ქალიშვილთან ერთად, რადან ცოღარში ცხოვრების ეშინოდა. ერთ გამოქვაბულში დასახლდა თავის ორ ქალიშვილთან ერთად. 31. უთხრა უფროსმა უმცროსს: მოხუცია მამაჩვენი და კაცი არ არის ამ ქვეყანაში, რომ შემოვიდეს ჩვენთან როგორც ქვეყნის წესი და რიგია. 32. მოდი, დავალევინოთ ღვინო მამაჩვენს და მივუწვეთ, შთამომავლობა აღვუდგინოთ მამაჩვენს. 33. შეასვეს ღვინო მამას იმ ღამით; მივიდა უფროსი და მიუწვა მამას, ხოლო მამამ ვერც დაწოლა გაიგო მისი და ვერც ადგომა. 34. მეორე დღეს უფროსი ეუბნება უმცროსს: აჰა, ვიწექი წუხელ მამაჩემთან, შევასვათ ღვინო ამაღამაც, მიდი და მიუწექი. შთამომავლობა აღვუდგინოთ მამაჩვენს. 35. შეასვეს ღვინო იმ ღამითაც მამას; ადგა უმცროსი და მიუწვა, ხოლო მან ვერც დაწოლა გაიგო მისი და ვერც ადგომა. 36. დაორსულდა ლოტის ორი ასული მამისაგან. 37. შვა ძე უფროსმა და უწოდა სახელად მოაბი. იგი არის მოაბელთა მამა დღევანდლამდე. 38. უმცროსმაც შვა ძე და უწოდა სახელად ბენ-ყამი. იგი არის ყამონიანთა მამა დღევანდლამდე.

ინცესტი აბრაამულად

ძველი აღთქმა დაბადება თავი მეოცე 1. გაემგზავრა იქიდან აბრაამი ნეგების მხრისკენ და დასახლდა კადეშსა და შურს შორის, და იყო მდგმურად გერარში. 2. თქვა აბრაამმა სარაზე, თავის ცოლზე: ჩემი და არის ეს ქალი. მაშინ გაგზავნა აბიმელექმა, გერარის მეფემ, კაცი და წაიყვანა სარა. 3. მოევლინა ღამით სიზმარში აბიმელექს ღმერთი და უთხრა: მოკვდები ამ ქალის გამო, შენ რომ მოიყვანე. რადგან ქმრიანია იგი. 4. აბიმელექი არ მიჰკარებია ქალს. უთხრა: უფალო, ნუთუ მართალ ხალხს დაღუპავ? 5. განა თავად არ მითხრა, ჩემი და არისო? ქალმაც ხომ მითხრა, ჩემი ძმა არისო ეს კაცი? წრფელი გულითა და უმწიკვლო ხელით გავაკეთე ეს. 6. უთხრა მას ღმერთმა სიზმარში: მეც ვიცოდი, რომ წრფელი გულით გააკეთე ეს და ამიტომაც განგარიდე ცოდვას ჩემს წინაშე: არ მიგაკარე მაგ ქალს. 7. ახლა კი დაუბრუნე ქმარს ცოლი, რადგან წინასწარმეტყველია ის კაცი. ილოცებს შენთვის, რომ ცოცხალი გადარჩე. თუ არ დაუბრუნებ, იცოდე, სიკვდილი არ აგცდებათ არც შენ და არც შენიანებს. 8. ადგა დილაადრიანად აბიმელექი, დაიბარა თავისი მორჩილნი და მოუყვა მათ მთელ ამ ამბავს. მეტისმეტად შეშინდა ხალხი. 9. დაიბარა აბიმელექმა აბრაამი და უთხრა: ეს რა გვიყავი? რა შეგცოდე, რომ ასეთ დიდ ცოდვაში მაგდებდი მეც და ჩემს სამეფოსაც? ისეთ საქმეს მიპირებდი, რაც არავისთვის უქნიათ ოდესმე. 10. კვლავ უთხრა აბიმელექმა აბრაამს: რას ფიქრობდი, ამ საქმეს რომ მიპირებდი? 11. უთხრა აბრაამმა: ვიფიქრე, ღვთის შიში არ ექნებათ ამ კუთხეში და ჩემი ცოლის გამო მომკლავენ-მეთქი. 12. მართლაც ჩემი და არის ეს ქალი, მამაჩემის ასულია იგი, ოღონდ დედაჩემის ასული არ არის. ამიტომაც ვითხოვე ცოლად, 13. როცა ღმერთმა მამაჩემის სახლიდან ამახეტიალა, ვუთხარი ქალს: ეს ერთი მადლი მიყავი-მეთქი: რა მხარეშიც რა უნდა მოვხვდეთ, თქვი ჩემზე, ჩემი ძმა არის-თქო ეს კაცი. 14. აიღო და მისცა აბიმელექმა აბრაამს ცხვარ-ძროხა, ყმები და ყმაქალები. და დაუბრუნა სარაც, მისი ცოლი. 15. უთხრა აბიმელექმა: აჰა, შენს წინაშეა ჩემი ქვეყანა, იცხოვრე შენს ნებაზე. 16. სარას უთხრა: აჰა, ათასი ვერცხლი მივეცი შენს ძმას. ამან მოგწმინდოს ნამუსი ყველას წინაშე, ვინც შენთან არის. ყველასთან გამართლებული ხარ! 17. ილოცა აბრაამმა ღვთის წინაშე და განკურნა ღმერთმა აბიმელექი. მისი ცოლი და მისი მხევლები, და ეყოლათ შვილები. 18. რადგან ყველასთვის დაეხშო უფალს საშო აბიმელექის სახლში აბრაამის ცოლის, სარას გამო.

ქრისტე იყო რომაელი

ქრისტე იყო რომის მოქალაქე გახსოვდეთ, რომ "პასექი" იგივე "პეისახი" იგივე "პასქა" ესაა ანტიქრისტიანული ებრაული "ზეიმი", რომელსაც აქვს ორი მნიშვნელობა: 1. იაჰვეს მიერ ეგვიპტელი ბავშვების დახოცვა და 2. პასექის დროს უფალი ქრისტეს დაკვლა იაჰვეს სამსხვერპლოზე. მათ [რაბინებმა] ქრისტე როგორც სამსხვერპლო კრავი ისე დაკლეს თავიანთი "ელოჰიმისთვის". და ეს გიხარიათ "ქრისტიანებს"? ქრისტე არ იყო იუდეველთა "უფლის" ძე და ეს დასტურდება არა მხოლოდ იმითი რომ მათ ქრისტე დაკლეს ცხოველივით და კარგად ცემეს კიდეც სანამ სიცოცხლეს გამოასალმებდნენ, არამედ ისიც რომ რაბინებიც და ზოგადად ისრაელის ხალხიც დღემდე არ სცნობენ არც ქრისტეს და არც სულიწმინდას. იუდეველმა შეიძლება გცემოს, მტკიცება რომ დაუწყო იმისა რომ "ქრისტე არის მოსეს უფლის ძე" და რომ "ებრაელ წინასწარმეტყველთა წიგნებში წერია სულიწმინდაზე", ეს ასე არაა. იუდეველებმა ძალიან კარგად იციან ვინაა მათი "უფალი" და ისიც რომ ქრისტე ქადაგებდა უცნობ სხვა ღმერთს რომელსაც მანამდე კაცობრიობა არ იცნობდა. ქრისტე სახარებებში სულ ამბობს, რომ მისი მამა უხილავი და უცნობია ადამიანთათვის. იუდეველთა "ღმერთს" არაფერი აქვს საერთო ქრისტეს მამასთან. ამას გარდა ის რომ თავიდან ქრისტეს ვერაფერს უშავებდნენ, იმის მტკიცებულებაა, რომ ქრისტე რომის მოქალაქე იყო, იუდეველებმა მხოლოდ მას მერე შეძლეს უფალი იესოს დაკვლა, რაც პილატემ ხელები დაიბანა და ჩამოართვა ქრისტეს რომის მოქალაქეობა. როგორც კი იუდეველებს გადასცა უფალი პილატემ, იუდეველებმა მყისვე დაკლეს როგორც კრავი უფალი იესო და მიუძღვნეს მისი სხეული თავიანთ "უფალ" იაჰვეს. მოდით დავფიქრდეთ; რატომ გგონიათ რომ ვიშნუ და ქრისტე ერთმანეთთან შეუთავსებელია? რატომ მეუბნებით რომ იოგა, ვედანტა და ტანტრა ერეტიკული ცოდვაა რომელიც უპირისპირდება ქრისტიანობას? რატომ ამბობთ რომ არსებობს "ძველი აღთქმა" და "ახალი აღთქმა" და რომ ქრისტე არის იუდეველთა "უფლის" ძე? მე ვიცი ამაზე პასუხი; ჯერ ერთი ქრისტეს გააჩნია ორი ასპექტი: პიროვნული და უპიროვნო. ქრისტე როგორც პიროვნება ესაა კოსმიური გონი ანუ ლოგოსი, პლერომას ანუ სულიერი სამეფოს ერთ ერთი უზენაესი ეონი შობილი ეონ ნუსის და ეონ ალატეიას კავშირიდან, რომლებიც შვა უზენაესმა სულმა. სწორედ ეს უზენაესი სულია ქრისტეს და საერთოდ ნებისმიერი არსების უპიროვნო უმაღლესი მე (კოსმიური სული). უზენაესი სული ესაა პარაბრაჰმანი იგივე პარაშივა, რომელსაც გააჩნია მდედრობითი ასპექტი – პარა შაკტი. ორივე ასპექტი ვლინდება პიროვნულად. ქრისტე არის ზესულის ემანაცია. ვიშნუც არის ზესულის ემანაცია და პიროვნული ფორმა. ერთიც და მეორეც ღმერთია. ეგ იმიტომ რომ უზენაეს სულს აქვს უამრავი პიროვნული ფორმა და იპოსტასი რომლებსაც ჰყავთ ავატარები. ქრისტე = სიკეთე, ვიშნუ ასევე = სიკეთე. ერთიც და მეორეც ღვთიური არსია. იოგა, ვედანტა და ტანტრა ესაა სულიერი მეცნიერება რომლის დახმარებითაც ადამიანმა უნდა აღმოაჩინოს ღვთაებრივი ბუნება საკუთარ არსებაში და სიყვარულით და ცოდნით მიუახლოვდეს ღმერთის პიროვნულ და უპიროვნო ასპექტებს და ფორმებს. ადამიანი უნდა გაერთიანდეს უფლის გლობალურ პიროვნულ და უპიროვნო არსთან ისე რომ არ დაკარგოს საკუთარი ლოკალური პიროვნული ღვთაებრივი არსი. ცხადია მონოთეიზმზე დაფუძნებულ აბრაამულ ქრისტიანობას ეწინააღმდეგება იოგა, ვედანტა და ტანტრა, მაგრამ "ტრადიციულ" ქრისტიანობას არაფერი აქვს საერთო ქრისტესთან. ნამდვილი ქრისტიანობა ესაა გნოსტიციზმი. რაც შეეხება "ძველ და ახალ აღთქმებს"; აზრი იმის შესახებ რომ ქრისტიანობა ეფუძნება იუდეველთა რელიგიას არის ცრუ. ქრისტე არაა იუდეველთა "უფლის" შვილი და მაგას იოლად დავასაბუთებ, მაგალითად; ებრაელთა წიგნებში კერძოდ კი ე.წ. "თანახში" მითითებულია რომ ებრაული მესიის ანუ მოშიახის სახელია ემანუელი, ქრისტეს კი ემანუელი არ ერქვა. ამის გარდა "თანახი" ესაა მხოლოდ და მხოლოდ იუდეველთა წმინდა წიგნი, ის შედგება სამი ნაწილისგან: თორა, წინასწარმეტყველთა წიგნები და ტიგელიმ (ფსალმუნები), თანახში პირდაპირ არის მითითებული რომ არსებობს მხოლოდ ერთი უფალი ელოჰიმი იაჰვე და სხვა არავინ. ადრეულ პერიოდში ელოჰიმების რაოდენობა იყო 7. იაჰვეს გარდა იყვნენ სხვა ელოჰიმებიც, მაგრამ ბოლოს იუდეველებმა დაკარგეს ცოდნა დანარჩენ ელოჰიმებზე და აქცენტი გააკეთეს იაჰვეზე. ებრაული მესია უნდა ყოფილიყო ემანუელი, ისრაელის პოლიტიკური და სამხედრო ლიდერი, როგორიც მაგალითად იყო იესო ნავეს ძე რომელიც ბოლოს უარყვეს. იუდეველები დღემდე ელიან მესიას. იესო ქრისტე არ იყო პოლიტიკური და სამხედრო ლიდერი და ამას ამბობდა კიდეც. ის მიანიშნებდა რომ უცნობი ღმერთის შვილი იყო და რომ აპირებდა სამყაროს შეცვლას რის შემდეგაც იუდეველთა რჯული უნდა გაუქმებულიყო. იესო ამბობს რჯულის აღსრულებაზე სანამ არ გადავა "ეს ცა და მიწა". საუბრობს იმაზეც რომ მისი მამა იუდეველებს არასოდეს უხილავთ. სინედრიონმა და ფარისევლებმა მშვენივრად იცოდნენ რომ იესო ქრისტე არ იყო ის ვისაც ელოდნენ, აბა რატომ დევნიდნენ და მოკლეს?? თუ იცოდნენ რომ მათი ნანატრი მოშიახი იყო რატომ გაასამართლეს და მის სიცოცხლეს ავაზაკი ბარაბას სიცოცხლე ამჯობინეს? რა რაბინები და მწიგნობრები დებილები იყვნენ და თავიანთი მოშიახი ვერ იცნეს?? რას ბოდავთ?! ქრისტე რომ იაჰვეს ძე ყოფილიყო, მას მყისვე აღიარებდნენ. ქრისტე რომ იაჰვეს შვილი ყოფილიყო პოლიტიკურ და სამხედრო ლიდერად გადაიქცეოდა და ებრაელებს რომის წინააღმდეგ ომში გამარჯვებას მოუტანდა, ის რომ მათი მესია ყოფილიყო სინედრიონის ოცნებებს აასულებდა და ისრაელს მსოფლიო იმპერიას შეუქმნიდა, მაგრამ ასე არ მოხდა. ზოგი იტყვის: რა, ქრისტიანობა არაა მსოფლიო იმპერია? მე ვიტყვი: 1) ეს ქრისტიანობა არაა ქრისტეს სწავლება, არამედ ბოროტი ძალების მიერ შექმნილი პაროდია. 2) იმპერია? იმპერია რომელიც დახლეჩილია 40 000 სექტად? დასკვნა: ქრისტეს სწავლება ისე დაამახინჯეს რომ ის შერაცხეს იაჰვეს ძედ და დაიმონეს მილიარდობით ადამიანი. ქრისტეს იმიტომ დევნიდნენ რომ ის იმას არ აკეთებდა რაც სინედრიონს სურდა და სინედრიონიც მყისვე მიხვდა ვინც იყო ქრისტე, უფრო ზუსტად ვინ არ იყო. ამიტომაც ცდილობდნენ მოეკლად და ვერ კლავდნენ კონკრეტულ მომენტამდე იმიტომ რომ ქრისტე სამარიელი იყო და რომის მოქალაქე იყო, ისე კი მათთვის პრობლემა არ იყო ერეტიკოსის მოკლა რომელიც ქადაგებდა უცხო სხვა ღმერთს. თანახში პირდაპირ წერია რომ უცნობი ღმერთის მქადაგებელი მოღალატე უნდა მოიკლას. ებრაელებმა ეს იცოდნენ, მაგრამ რომის მოქალაქეობის გამო ვერ აკარებდნენ ქრისტეს თითს და ამიტომაც მიუყვანეს პილატეს გასამართლებისთვის, ხოლო პილატე იძულებული გახდა დაეთმო და დაესაჯა ქრისტე. ამიტომაც გაუშვეს ბარაბა და მოკლეს ქრისტე რომელიც არღვევდა იუდეველთა რჯულს. გახსოვდეთ ეს. დმიტრი ალექსეევის, ალექსეი მომას და ოლეგ ტელემსკის მეცნიერულ კვლევებზე დაყრდნობით თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ქრისტიანული რელიგია პირველ ხანებში ანუ ადრექრისტინული ეპოქის 4 საუკუნის მანძილზე არ იყო მონოლითური და ერთიანი. არ არსებობდა არავითარი მაგისტრალური ხაზი. გნოსტიკოსები და სხვები არ იყვნენ "სწორი გზიდან გადაცდენილნი". ადრეული ქრისტიანობა იყო პოლიცენტრული (!) და წარმოადგენდა სხვადასხვა სექტების და სკოლების გროვას. იყვნენ: გნოსტიკოსები, პავლიკიანელები, ტონდრაკიელები, არიანელები, ნესტორიანელები, ტრითეისტები, საბელიოსის მოდალისტები, ორთოდოქსები (მართლმადიდებელი კათოლიკეები) და ა.შ. ყველა სკოლას თავისი პოზიცია ჰქონდა. ორთოდოქსები ამტკიცებენ რომ ისინი იყვნენ ერთადერთი სწორი გზა ქრისტიანობისა, ხოლო სხვები – გადაცდენილნი სწორი გზიდან. ეს ტყუილია. უბრალოდ ქრისტიანობის ზოგიერთი სკოლები მიდრეკილნი იყვნენ იუდაიზმისკენ და წარმოადგენდნენ სინკრეტულ სისტემებს. ახ.წ. 4 საუკუნეში იმპერატორმა კონსტანტინემ არჩევანი შეაჩერა იუდეოქრისტიანების ერთ კონკრეტულ სკოლაზე – ორთოდოქსებზე ანუ კათოლიკე მართლმადიდებლებზე. ახ.წ. 315 წელს მილანის ედიქტით ორთოდოქსია გამოცხადდა ერთადერთ სწორ ქრისტიანობად. ახ.წ. 325 წელს იმპერატორმა ჩაატარა ნიკეის კრება რომელზეც მოიწვია მხოლოდ ორთოდოქსები, "გაასამართლა" სხვა სკოლები და გამოაცხადა "ერეტიკულებად". ახ.წ. 325 წლიდან დაიწყო სხვა სკოლების დევნა და ახ.წ. 529 წლისთვის ნეოპლატონიკოსებთან ერთად საბოლოოდ მოეღო ბოლო ყველა ფილოსოფიურ სკოლას, გარდა ორთოდოქსულისა. ორთოდოქსები ყველაზე მეტად იყვნენ იუდაიზირებულნი და ყველაზე მეტად ეთაყვანებოდნენ ებრაულ იაჰვეს, მთვარის ღმერთს. სხვა სკოლები კი ასე არ ფიქრობდნენ. განსაკუთრებით სძულდათ იუდაისტური "ღმერთი" იაჰვე გნოსტიკოსებს, პავლიკიანელებს, მანიქევლებს და ტონდრაკიელებს, რომლებიც მას ბოროტ დემიურგად და ქრისტეს მტრად მიიჩნევდნენ და არა ქრისტეს ჭეშმარიტ მამად. მათი აზრით ქრისტე იყო მოსული კეთილი ეონების სამეფოდან რჩეულთა გადასარჩენად არა რწმენით არამედ ცოდნით. გნოსტიკოსთა და მათი მსგავსი სკოლების აზრით ქრისტეს მამა იუდეველებმა არ იცოდნენ. ქრისტე ქადაგებდა უცნობ ღმერთს და სწორედ ამიტომაც დევნიდნენ მას, რადგანაც ებრაული რჯულის კანონის მიხედვით ადამიანი რომელიც სხვა ღმერთს ქადაგებს უნდა მოიკლას, მაგრამ ქრისტე არ იყო ებრაელი, არამედ იყო არიელი და რომის მოქალაქე, ამიტომაც გასამართლებისთვის ის რომაელებთან მიიყვანეს. საბოლოოდ იუდეველებმა ბოროტი დემიურგის სახელით მოკლეს ქრისტე.

აზროვნების ფორმები

Агностици́зм (от др.-греч. ἄγνωστος — непознаваемый, непознанный) — термин в философии, теории познания и теологии. Сторонники агностицизма считают принципиально невозможным познание объективной действительности через субъективный опыт и невозможным познание любых предельных и абсолютных основ реальности. агностик — это человек, который не отрицает существование богов, но и не утверждает его, поскольку убеждён в том, что первичное начало вещей неизвестно, так как не может быть познано — либо на данный момент развития, либо вообще. Апатеизм (от апатия + теизм) — философская точка зрения, которая означает безразличное отношение к существованию или несуществованию бога (богов). Это скорее отношение, а не система взглядов, претензий или убеждений. Апатеист — это тот, кто не заинтересован в принятии или отрицании каких-либо аргументов в вопросе о существовании или несуществовании богов. Таким образом, апатеист может жить так, будто нет никаких богов. Существование богов не отвергается, но может считаться неуместным. Деи́зм (от лат. deus — Бог) — религиозно-философское направление, признающее существование Бога и сотворение им мира, но отрицающее большинство сверхъестественных и мистических явлений, Божественное откровение и религиозный догматизм. Большинство деистов полагают, что Бог после сотворения мира не вмешивается в полагание событий; другие деисты считают, что Бог всё же влияет на события, но не управляет ими полностью. Внутри деизма существует много течений. Деизм высоко ценит человеческий разум и свободу. Деизм стремится привести к гармонии науку и идею о существовании Бога, а не противопоставлять науку и религию. Игностици́зм, или игтеи́зм, — точка зрения на теологию, согласно которой любая другая точка зрения на теологию (включая агностицизм) делает слишком много необоснованных допущений относительно концепции Бога/богов, и некоторых других теологических концепций. Термин «игностицизм» был введен основателем гуманистического иудаизма Шервином Вайном. Итси́зм (нидерл. ietsisme [itsˈɪsmə] от нидерл. iets [its] «что-то, кое-что, что-нибудь») — форма религиозного либерализма, выражение, классифицирующее веру людей, считающих, что есть кто-то или что-то «высшее между небесами и землей», но не признающих религий. Панентеи́зм (от греч. πᾶν ἐν θεῷ, «всё в Боге») — религиозно-философское учение, согласно которому мир пребывает в Боге, однако Бог не растворяется в мире (как в пантеизме); синтез теизма и некоторых идей пантеизма. Бог присутствует во всех вещах, включает в себя Вселенную, но также находится вне её. Некий аспект Бога является трансцендентным по отношению к окружающему миру. В панентеизме Божественное бытие рассматривается одновременно как трансцендентное и имманентное. Термин введён немецким философом Карлом Краузе (1781—1832) в 1828 году, использовался также Фридрихом Бутервеком (1766—1828). Пантеи́зм — философское учение, объединяющее и иногда отождествляющее Бога и мир. Слово «пантеизм» происходит от древнегреческих слов παν (пан) — «всё, всякий» и θεός (теос) — «Бог, божество». В пантеизме находит выражение концепция, что «Бог» лучше всего понимается в сближении со Вселенной[4]. Пантеисты не верят в личностного, антропоморфного Бога или Бога-Творца. Несмотря на существующие различные течения внутри пантеизма, центральные идеи в большинстве форм пантеизма постоянны: Вселенная как всеобъемлющее единство и святость природы. Пантеизм отвергает антропоцентризм, признавая фундаментальное единство всего живого и необходимость почтительного отношения к природе. Пантеистами были досократики, такие как Гераклит и Анаксимандр, а также Ксенофан. По мнению В. Дильтея, наиболее последовательной формой пантеистического монизма в Древней Греции был стоицизм[6], начиная с Зенона Китийского и заканчивая развитием позднего стоицизма у философа и императора Марка Аврелия. В дохристианской Римской Империи стоицизм стал одной из главенствующих философских школ, наряду с эпикуреизмом и неоплатонизмом. В Древнем Китае ранний даосизм у Лао-цзы и Чжуан-цзы также пантеистичен. Схожие пантеистические идеи встречаются в философии индуизма. აგნოსტიციზმი - ტერმინი ფილოსოფიაში, შემეცნების თეორიაში და თეოლოგიაში. აგნოსტიციზმის მიმდევრები თვლიან რომ პრინციპულად შეუძლებელია ობიექტური რეალობის შეცნობა სუბიექტური გამოცდილებით და შეუძლებელია რეალობის საფუძვლების შეცნობა. აგნოსტიკოსი ესაა ადამიანი, რომელიც არ უარყოფს ღმერთების არსებობას, მაგრამ არც აღიარებს, რამეთუ დარწმუნებულია, რომ საგანთა თავდაპირველი საწყისი შეუცნობელი და უცნობია - ან ამ მომენტში ან საერთოდ. აპათეიზმი - ფილოსოფიური სისტემა, რომელიც ინდიფერენტულად გულგრილად უყურებს ღმერთების არსებობის და არარსებობის იდეას. ეს უფრო მიდგომაა და არა შეხედულებათა სისტემა. აპათეისტი ესაა ადამიანი, რომელსაც არ აინტერესებს ღმერთების არსებობა ან არარსებობა. ის ისე ცხოვრობს თითქოს არც არსებობენ ღმერთები. მათი არსებობა არ არის უარყოფილი, მაგრამ ითვლება უადგილოდ. დეიზმი - რელიგიურ-ფილოსოფიური მიმართულება, რომელიც აღიარებს ღმერთის არსებობას და მის მიერ სამყაროს შექმნას, მაგრამ უარყოფს ზებუნებრივი და მისტიკური მოვლენების უდიდეს ნაწილს, ღვთაებრივ გამოცხადებას და რელიგიურ დოგმატიზმს. დეისტების უდიდესი ნაწილი თვლის, რომ ღმერთი სამყაროს შექმნის შემდეგ აღარ ერევა საქმეებში; სხვა დეისტები თვლიან, რომ ღმერთი გავლენას მაინც ახდენს, მაგრამ მოვლენებს მაინც არ მართავს. დეიზმის შიგნით არსებობს მრავალი მიმდინარეობა. დეიზმი აფასებს ადამიანურ გონებას და თავისუფლებას. დეიზმი ილტვის მიიყვანოს ჰარმონიაში მეცნიერება და რელიგია. იგნოსტიციზმი ან იგნითეიზმი - მოსაზრება თეოლოგიაზე, რომლის მიხედვითაც ნებისმიერი სხვა შეხედულება თეოლოგიაზე, აკეთებს ზედმეტად ბევრ დაშვებებს ღმერთის ან ღმერთების არსებობასთან დაკავშირებით. ტერმინი პირველად გამოიყენა ჰუმანისტური იუდაიზმის დამფუძნებელმა შერვინ ვაინმა. იტსიზმი - რელიგიური ლიბერალიზმის ფორმა, როცა ადამიანი თვლის, რომ არსებობს რაღაც ზეცასა და დედამიწას შორის, მაგრამ არ ცნობს რელიგიებს. პანენთეიზმი - რელიგიურ-ფილოსოფიური სწავლება, რომლის მიხედვითაც ღმერთში სუფევს სამყარო, მაგრამ ღმერთი ბოლომდე არ ერწყმის სამყაროს, ისე როგორც ეს პანთეიზმშია. ესაა თეიზმის და პანთეიზმის ზოგიერთი იდეების სინთეზი. ღმერთი სუფევს ყველა საგანში, შეიცავს საკუთარ თავში სამყაროს, მაგრამ ნაწილობრივ მის გარეთ იმყოფება. ღმერთის ზოგიერთი ასპექტი ტრანსცენდენტურია, ზოგი კი იმანენტური. ტერმინი შემოიღო ფილოსოფოსმა კარლ კრაუზემ და მას იყენებდა ფრიდრიხ ბუტერვეკმა. პანთეიზმი - ფილოსოფიური სწავლება, რომელიც ამბობს, რომ ბუნება და ღმერთი ერთი და იგივეა. სიტყვა პანთეიზმი წარმოიშვა ძველი ბერძნული ფილოსოფიის წიაღში. პანთეისტებს არ სჯერათ პიროვნული ანთროპომორფული ღმერთი-შემოქმედის. პანთეიზმში არსებობს მრავალი განშტოება. ცენტრალური იდეები ასეთია: ბუნება ერთიანია და წმინდაა. ანთროპოცენტრიზმი მცდარი იდეოლოგიაა და ასევე; ბუნების პატივისცემა აუცილებელია. სოკრატემდელი ფილოსოფოსები, ჰერაკლიტე, ანაქსიმანდრე და ქსენოფანტე იყვნენ პანთეისტები. პანთეისტური მონიზმის ყველაზე აშკარა ფორმა იყო სტოიციზმი. რომის იმპერიაში პოპულარული იყო პანთეიზმი. ძველ ჩინეთში დაოსიზმი, ლაო ძის და ჩჟუან ძის იდეები და ინდუისტური ადვაიტა ვედანტას იდეები.